زندگی آدم ها مثل دوخط موازی است
شاید مثل خطوط ریل قطار
که اگر چه تا ابدیت
به موازات هم پیش می روند
ولی درنگاه ما در آن دوردست ها
به هم می رسند.
ما این گونه می بینیم و می پنداریم
ولی واقعیت چیز دیگری است.
رسیدن و نرسیدن یک احساس درونی است
که تقدیر آدم ها برایشان مقدر می سازد
وشاید آن ها نقش های خود رابازی می کنند
... مانند همان دو خط موازی!
اینم کار دست بچه هاست در جشن های خیابانی!!
+ نوشته شده در Mon 20 May 2013 ساعت 11 توسط فیونا
|
توی این شهر غریب، گاهی که دلم به اندازه تمام غروبها می گیرد