غریب آشنا

این نمایش '' روزنما '' که کنار وبم می بینید واسه اینه که هم تاریخ ایرانی رو به روز داشته باشم وهم بعضی مناسبتها مثل روز مادرو عید ها و تولدها رو به یادم بیاره. از بس که یادم روفت روزمادر به موقع به مادر عزیزتراز گلم تبریک بگم وشرمنده اش شدم. راستش اون اوایل که اینجا اومده بود یهو میدیدی سر سال نو , چند تا سررسید ایرانی واسم میفرستادن. که خوب خوشگلترینش رو واسه خودم برمیداشتم و باقی رو به دوستای ایرانی میدادم. الان دیگه هیچکی حال وحوصله تبریک گفتن با کارت و نامه رو نداره. همه یا اس ام اس میزنن یا تو فیس بوک و ایمیل سروتهش رو هم میارن که حتما کپی میکنن و دسته جمعی واسه دوستاشون میفرستن که وقتشون تلف نشه.

یه ایمیلی امسال گرفتم که کلی از بابتش خندیدم خدا خیرش بده. یه شعر قشنگی بود که زیرش رو با اسمش مژگان فرستاده بود واسه دختردایی بنده. اونم بی توجهی کرده بود وشاید هم درحال ریمل زدن به مژهاش بوده که واسه من  بعنوان تبریک سال نو ,فرستاده بود . منم نامردی نکردم و واسش یه کارت تبریک فرستادم و نوشتم مرسی سال نو تو هم مبارک!!! از اینکه هنوز سنت تبریک کوچیکترا به بزرگترا رو رعایت میکنی جای بسی خوشحالیه . ولی خاک بر سر  لااقل وقی ایمیل یکی دیگه رو واسه من میفرستی اسمش رو دیلیت کن!!( البته باهم شوخی داریم . شما به دل نگیرین!)

داشتم میگفتم این روزها دیگه کسی حال وحوصله فرستادن سررسید رو نداره. منم این رو از یکی از سایتها کپی کردم تا وقتی میام که باهاتون گپ بزنم مناسبتها رو هم ببینم که یادم نره هنوز ایرانیم. 

امروز در روزنما نوشته '' مناسبتی برای امروز نیست''. خوب خودمون یه مناسبتی واسش درست میکنیم. سالی سیصد روزش که وفات و عزاداریه. حالا چی میشه جند روز هم بی بهونه جشن بگیریم. یادش بخیر سه هزار سال پیش نیاکان ما خیلی دلشون خوش بود . اون موقعها هم که آب شنگولی نبود شایدم بوده , کلی جشن و سرور داشتن . واسه خودشون مناسبت درست میکردن . جشن سروشگان (جشن خروس سفید. بانگ بامدادی), جشن فروردینگان, جشن بهمنروز (2 اردیبهشت روز جشن گردآوری گلهاو گیاهان دارویی از صحرا) ,جشن خامخواری , جشن تیرگان , مهرگان ,یلدا , جشن سیرسور, آره واسه سیر خوردن هم جشن میگرفتن. جشن آش دانگو ,جشن آبریزگان ,که هنوز هم تو ارومیه جشن میگیرن , من یه بار در این جشن بودم که خیلی بهم خوش گذشت. جشن گلدان یا اینجه,  جشن خامخواری, جشن اوشیدر که دراین روز دختری رابرشتری آذین شده مینشاندند وهمراه با شادی و سرود اورا برای آب تنی به آبهای دریاچه هامون می بردند.  آخ که چه کیفی داشت آبتنی در دریاچه. کاش همون سه هزار سال پیش به دنیا اومده بودیم. نه؟